leyla köşesi

yıl bitiyor. bir yıl daha bitiyor. bunu arabesk bir yerden değil bir gazeteci çocuğun heyecanı ile söylüyorum. "bitiyor! bitiyor! bir yıl daha bitiyor!" veya "başlıyor! başlıyor! yeni bir başlıyor!"   -ve ben yetişemiyorum- kafamda yapmak istediklerim, etrafımda sevdiklerim, içimde fokurdayan niyetler... her şey mümkün -ama ben harekete geçemiyorum- biliyorum, yalnız değilim. biliyorum,  ayakları betonun içine gömülmüş gezgin kafalarız biz. o yüzden bütün o listeleri, çizelgeleri, parlak panoları kenara bırakıp hepimiz adına yeni yılda bir tek şey istiyorum: istikamet üzere hareket edebilme becerisi. aşk ile bir daha. 2026'da oyalanmanın cazibesine kapılmadan, sağa sola dalmadan; hüzne, uykuya, dalgaya, kaygıya kapılmadan ilerleyebilmek istiyorum.  amin:)

işaret etmenin zarafetine inanıyorum. kavgasız, gürültüsüz, iddiasız. seslenmeye bile gerek kalmadan, çeneleri tutup başları çevirmeden ortaya koymaya. bir kokuyu takip edip kaynağına gider gibi.  -orada bir şey var belki de biri. - ben işaretleri okuyabiliyorum buldum seni. *** "artık sözcüklerle sonsuza dek oynamak istemiyorum" diyor lale müldür bir şiirinde. bazan gri-mavi bulutların içinden sessizliği yararak bir jet uçağı geçiyor/ bu basit gibi görünen gerçeklik imajı birçok şeyi/ bütün sözcüklerin ötesinde açıklıyor sanki/ bunu bilmek bana yetiyor. bana da.